Terapia tików

Tiki  są mimowolne – ich kontrola znajduje się poza możliwościami dziecka. Najczęściej przejawiają się jako szybkie skurcze mięśni. Tiki występują na twarzy, ramionach lub kończynach górnych. Należą do nich np. mruganie, drganie ust, potrząsanie głową, wzruszanie ramionami. Czasem ruchom towarzyszy wydawanie odgłosów, np. chrząkanie.

To, czy choroba tikowa wymaga leczenia, zależy od stopnia jej nasilenia oraz od tego, w jakim stopniu tiki utrudniają dziecku normalne funkcjonowanie.

Tiki występują najczęściej u dzieci w wieku od 7 do 14 lat (częściej u chłopców), zdarza się też, że pojawiają się u dzieci w wieku przedszkolnym. Rodzic, który obserwuje dziecko, może mieć wrażenie powtarzającego się sposobu „wyładowania” napięcia.

Jeśli tiki są objawem zbyt silnego napięcia u dziecka, wówczas traktujemy je jako objaw służący  do poradzenia sobie z lękiem. Zaostrzenie tików zwykle następuje w stresujących sytuacjach. Rodzice często mogą zaobserwować, że w momencie, w którym  ich dziecko pochłonięte jest absorbującą jego uwagę czynnością, tiki ustępują. W tym  wypadku pomocna będzie psychoterapia indywidualna.

Choroba tikowa może bardzo utrudnić życie dziecku, gdyż dodatkowo naraża je na przykre komentarze ze strony rówieśników. To może w konsekwencji prowadzić do wykluczenia dziecka z grupy rówieśniczej i zaniżyć jego samoocenę.

Prowadzimy terapię tików metodą behawioralną, skoncentrowaną na zmianie zachowania. Tiki wyprowadzamy poprzez metody:

  • odwracanie tików – nauka niedopuszczania do pojawienia się tiku, poprzez świadome napinanie mięśni dotkniętych tikiem lub zastąpienie go inną czynnością,
  • metodę kalendarzykową,
  • systemy nagradzania zachowań pożądanych – czyli pozytywne wzmacnianie momentów, w których tiki nie występują.

Jeżeli tiki wyraźnie utrudniają codzienne funkcjonowanie dziecka, zalecamy konsultację u lekarza psychiatry, w celu podjęcia decyzji, czy do procesu leczenia należy włączyć farmakoterapię.