Terapia zaparć nawykowych

O zaparciach nawykowych mówimy wówczas, gdy dziecko świadomie unika wypróżnienia. Dzieci cierpiące na zaparcia nawykowe skarżą się na senność, bóle głowy, bóle brzucha. Są rozdrażnione i niespokojne. Mają słaby apetyt, niewiele jedzą.

 

Terapia zaparć nawykowych wymaga kompleksowego podejścia. Psychoterapią obejmujemy nie tylko dziecko, ale całą rodzinę, gdyż tylko takie podejście daje szansę na rozwiązanie problemu.

Istnieją dwa typowe momenty w życiu dziecka, stwarzające zagrożenie powstania zaparć nawykowych:

  • Rozpoczęcie nauki świadomego oddawania stolca na nocnik lub do ubikacji
  • Rozpoczęcie zajęć w przedszkolu lub w szkole

 

 

 

Pierwszym krokiem jest kontakt z lekarzem pediatrą. Jeśli po wykonaniu zleconych badań, wprowadzeniu odpowiedniej diety, uregulowaniu czasu posiłków, nadal nie ma poprawy a lekarz stwierdza, że maluch jest zdrowy i prawidłowo się rozwija – zaleca się kontakt z psychologiem. Czasem nawet konieczna jest wizyta u lekarza psychiatry dziecięcego.

 

Terapia dzieci z zaparciami nawykowymi i dzieci moczących się, ma charakter kompleksowy. Łączy oddziaływania medyczne z psychoterapią obejmującą cały system rodzinny, a nie tylko samo dziecko. Takie podejście do terapii jest najskuteczniejsze.

Co robić?
  • Nigdy nie zwracaj dziecku uwagi, nie krytykuj,
  • Nie komentuj, nie mów że znów dziecko nie zrobiło kupki,
  • Chwal malucha po każdej udanej wizycie w toalecie,
  • Wprowadź system motywacyjny: mała nagroda za każdą kupkę. Najlepsza nagroda to taka związana z czynnościami higienicznymi. (np. nowy wieszaczek na ręcznik, nowy płyn do kąpieli, kąpiel z kolorowymi bąbelkami).